کلاه هفت رنگ

[admin]

کلاه هفت رنگ

یکی بود یکی نبود ، زیر گنبد کبود غیر از خدای خوب و مهربون هیچ کس نبود . در دهی سرسبز و با صفا پسر کوچکی زندگی می کرد به اسم علی . علی آن قدر بچه خوبی بود که همه مردم ده دوستش داشتند و همه بچه ها با او دوست بودند . یک روز قشنگ بهاری شاخه های درختان پر بود از شکوفه های رنگارنگ ، علی کوچولو با دوستانش در حیاط بازی می کرد که ناگهان باران شروع به باریدن کرد. بارید و بارید و بارید.

بچه ها که خیس شده بودند دست از بازی کشیدند و هرکس به خانه خودش رفت . مادر بزرگ توی اتاق نشسته بود . وقتی دید علی موهای سرش خیس شده گفت : (( من می دانم چه کار کنم . فکر خوبی دارم . ))

مادر بزرگ آرام از جایش بلند شد و رفت سراغ صندوق خودش . صندوق مادربزرگ همیشه پربود از چیزهای جالب ، ولی علی کوچولو نمی دانست مادربزرگ از توی صندوق چه چیزی را بیرون خواهد آورد . این بود که با دقت به کرهای مادر بزرگ نگاه می کرد. مادر بزرگ توی صندوق را گشت و گشت تا این که چند تا گلوله رنگی کاموا از توی صندوق بیرون آورد. علی کو چولو با تعجب به مادر بزرگ نگاه می کرد . مادر بزرگ دو تا میل بافتنی هم از تو صندوق بیرون کشید . بعد به علی گفت : (( چراغ را روشن کن ، عینکم را هم پیدا کن . )) علی خیلی زود عینک مادر بزرگ را برایش آورد و چراغ را هم روشن کرد . بعد در گوشه ای نشست و به مادر بزرگ نگاه کرد . مادر بزرگ عینگ قشنگش را به چشم زد و میل و کاموا را برداشت و شروع کرد به بافتن. اول نخ قرمز بافت ، بافت و بافت . بع رنگ نارنجی ، بافت و بافت . نخ زرد را برداشت ، بعد نوبت رنگ سبز رسید ، آبی زیر بقیه رنگها قایم شده بود. آن را پیدا کرد و بافت بعد از رنگ آبی نوبت نخ نیلی رسید، رنگ بنفش آخرین نخی بود که مادر بزرگ بافت.

وقتی کار مادر بزرگ تمام شد کلاه علی کوچولو آماده بود . مادر بزرگ یک کلاه رنگارنگ برای علی بافته بود . کلاه علی سرو گوشهایش را خوب می پوشاند حالا دیگر می توانست حتی در هوای بارانی هم بازی کند ، کلاه قشنگش را به سرگذاشت و رفت پشت پنجره . مادر بزرگ از زیر عینک علی را نگاه می کرد و از این که اورا این همه خوشحال می دید شاد بود.

آن روز گذشت . فردا که شد بچه ها بازهم برای بازی بیرون آمدند . علی کوچولوی ماهم کلاه قشنگش را به سر گذاشت و رفت و رفت دنبال بازی . باران نم نم شروع به باریدن کرد . بچه ها برای اینکه زیاد خیس نشوند همه باهم قرار گذاشتند که وقتی باران بند آمد دوباره بیایند بیرون و بازی کنند . همه با عجله به خانه هایشان رفتند . علی کوچولو هم آمد خانه و پشت پنجره منتظر تمام شدن باران نشست.

باران بارید و بارید تا این که کم کم آسمان صاف شد و خورشید خانم لبخند زنان از پشت ابرها بیرون آمد . صدای خنده بچه ها توی کوچه پیچید .علی کلاهش را به سرش گذاشت و از خانه بیرون رفت . دوستانش هم همه آمده بودند.
ناگهان یکی از بچه ها گفت : (( نگاه کنید رنگین کمان در آمده ،رنگین کمان درست رنگ کلاه علی شده . ))
و بعد همه بچه ها با هم هفت رنگ رنگین کمان را با صدای بلند تکرار کردند : قرمز ، نارنجی ، زرد ، سبز ، آبی، نیلی و بنفش.
آنها درست می گفتند مادر بزرگ علی یک کلاه برایش بافته بود که مانند رنگهای رنگین کمان رنگارنگ و زیبا بود .